خسته عشق

lantern — Tue, 12 Oct 2010 20:41:04 GMT

سلام دوستان وبمو به آدرس زیر منتقل کردم منتظرتون هستم حتما بیاین و منو بلینکید

http://khasteeshgh.blogfa.com

این وبلاگموهم از لینکاتون حذف نکنین گاهی آپ میکنمش آخه کلی خاطره باهاش دارم.

lantern — Mon, 04 Oct 2010 20:43:51 GMT

یه شعر از زنده یاد قیصر امین پور براتون میذارم حتما تا تهش بخونین خیلی قشنگه

پیش از این ها فکر می کردم خدا

خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سه تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او

هرستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره تو خنده اش

دکمه پیراهن او آفتاب

برق تیغ و خنجر او ماهتاب

هیچکس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود اما در میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هرچه می پرسیدم از خود،از خدا

از زمین ،از آسمان ،از ابر ها

زود می گفت این کار خداست

پرس و جو از کار او کار خطاست

هرچه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی عذابش آتش است

تا ببینی چشم کورت می کند

تا شوی نزدیک دورت می کند

کج گشودی دست سنگت می کند

کج نهادی پای لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت میکند

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم ،خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم

در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهای خشمگین

بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد نعره هایم بی صدا

در طنین خنده،خشم خدا

نیت من در نماز و در دعا

ترس بود از وحشت خشم خدا

هرچه می کردم همه از ترس بود

مثل از برکردن یک درس بود

مثل ترس حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ای بی حوصله

سخت مثل حل صد ها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر

راه افتادم،به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

خانه ای دیدم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت:اینجا خانه خوبه خداست

گفت:اینجا می شود یه لحظه ماند

گوشه ای خلوت نماز ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد

با دل خود گفت و گویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست در زمین

گفت آری خوانه او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی

نام او نور و نشانش روشنی

خشم،نامی از نشانه های اوست

حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است

مثل قهر مادر مهربان است

دوستی را دوست معنی میدهد

قهر ما با دوست معنی میدهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست

قهر او هم نشان دوستی است

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر

از رگ گردن به من نزدیک تر

آن خدای پیش از این را باد برد

نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود

چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا

دوست باشم دوست پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره دل برایش باز کرد

می توان در باره گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت

با دو قطره صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حر ف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند

با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد

با زبان بی الفبا حرف زد

می توان درباره هرچیز گفت

می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا

پیش از اینها فکر میکردم خدا

lantern — Mon, 20 Sep 2010 16:28:01 GMT

عشق و زمان

در روزگاران قدیم جزیره ای دور افتاده بود که همه احساسات در آن زندگی می کردند:شادی،غم،دانش ،عشق و باقی احساسات .

روزی به همه آنها اعلام شد که جزیره در حال غرق شدن است .بنابراین هریک شروع به تعمیرقایق هایشان کردند.اما تصمیم یکی از آنها متفاوت بود .عشق تصمیم گرفت تا لحظه آخردر جزیره بماند.زمانی که دیگر چیزی از جزیره روی آب نمانده بود،عشق تصمیم گرفت تا برای نجات خود از دیگران کمک بخواهد.در همین زمان او از ثروت که با کشتی با شکوهش در حال گذشتن از آنجا بود ،کمک خواست :«ثروت ،مراهم با خود میبری؟»

ثروت جواب داد:«نه نمی توانم .مقدار زیادی طلا و جواهرات در این قایق هست.من هیچ جایی برای تو ندارم.»

عشق تصمیم گرفت از غرور که با قایقی زیبا در حال رد شدن از جزیره بود،کمک بخواهد:«غرور لطفا به من کمک کن»

غرور گفت :«نمی توانم عشق .تو خیس شده ای و ممکن است قایقم را خراب کنی.»

عشق از غم که در همان نزدیکی بود در خواست کمک کرد :«غم لطفا مرا با خود ببر»

غم نیز جواب داد:«آه عشق ،آن قدر ناراحتم که دلم می خواهد تنها باشم .»

شادی هم از کنار عشق گذشت اما آنچنان غرق در خوشحالی بود که اصلا متوجه عشق نشد.

ناگهان صدایی شنید:«بیا اینجا عشق ،من تو را با خود می برم.»

صدای یک بزرگ تر بود.عشق آنقدر خوشحال شد که حتی فراموش کرد اسم ناجی خود را بپرسد .هنگامی که به خشکی رسیدند،ناجی به راه خود رفت.

عشق که تازه متوجه شده بود چقدر به ناجی خود مدیون است ،ازدانش که اوهم از عشق بزرگتر بود پرسید:«چه کسی به من کمک کرد؟»

دانش جواب داد:«او زمان بود.»

عشق سوال کرد:«زمان؟اما چرا به من کمک کرد؟»

دانش لبخندی زد و با دانایی جواب داد:«چون تنها زمان ،بزرگی عشق را درک می کند.»

تو نمي دانستي

lantern — Thu, 09 Sep 2010 13:30:50 GMT

آنگاه که به دنبالت روایت در دستم بود

رویاهم فراموش شده

وچشم هایم خیره زیبایی هایت

آنگاه که به جست وجویت اشک هایم در پشت دستانم بود

آرزو هایم فراموش شده

و چشم هایم خیره محبت هایت

حرکت ارواح را در اطرافت می دیدم

تو نمی دانستی که من به دنبال خودم جامه دریده ام

کوه ها طی کردم

وصحرا ها پیموده

تو نمی دانستی که من چشمه ای جوشیده دیده ام

ودست و پایم می لرزد

صبح ها را با شب ها

و شب ها را با صبح ها

سپری می کنم

حال از خودم جدا گشتم و به در خانه ات آمده ام

که بگویم من ،توام ، در را باز کن

نمی دانستی که تشنه محبت بودم ولی به زیبایی

تشنه ی آب ولی از چشمه

تا هرکس و ناکسی نتواند خشکش کند

نمی دانستی آن سوی دیوار

شاید کسی هر شب به امید صبحی با طلوعی دیگر است

آنگاه که خیالم را تسخیر کردی

و از آن پس احساس کردم به مکانی ناشناخته کشیده می شوم

از شراب شیرینت سرمست شدم

تجدید نیرو کردم و ایستادم و تو مرا ایستاندی

تو خرد شدن قلبم را دیدی

و تکه های آن را دوباره به هم چسباندی

حال آماده ی صعودم

و بال هایم آزاد

آیا می پذیری قلبی را که عشق می ورزد

اما هرگز بیان نمی کند و می سوزد اما هرگز آب نمی شود؟

چشم در برابر چشم

lantern — Tue, 24 Aug 2010 16:44:34 GMT

یه داستان عاشقانه توپ براتون میذارم حتما بخونین شاید یه کم طولانی باشه اما ارزش وقت گذاشتنو داره

نظرهم یادت نره

زیبایی فقط در چشمهای زن نبود. اما آنچه در نگاه اول مرد را واله کرد فقط چشم ها ی زن بود.

قد بلند و کشیده اندام موزون پوست سفید و لطیف صورت خوش ترکیب بینی متناسب و لب و دهان ملیح هیچکدام توجه مرد را جلب نکرد.فقط برق برق چشمها بود که مرد را گرفت.

زانو هایش را سست کرد و او را کنار کوچه نشاند.

زن در چشم به هم زدنی گذشت و فقط تصویر دو چشم بود که همچنان در نگاه مرد باقی ماند.

مرد به سختی از جا بلند شد و با زحمت خود را به در خانه مرشد رساند .این چند قدم انگار دامنه ی پر نشیب و فراز کوهی بلند بود.

این زن کجایی بود ؟چرا تا به حال او را ندیده بود ؟نه محله ، محله نا آشنایی بود و نه خانه ، خانه غریبه ای .

طی بیست سال آمد و شد به این خانه و محله اولین بار بود که این چشمها ...چشم نبود انگار این چشمها ، چشمه ای بود که دامن هر رهگذری را تر می کرد.

اکنون مقابل در چوبی و فرسوده خانه مرشد قرار داشت.

طبق معمول هر دو لت در باز بود و خانه را پرده ی ضخیم از فضای بیرون جدا می کرد.

مرد کوبه مردانه در را گرفت و به عادت دوسه بار نواخت.

صدای مرشد از داخل خانه بلند شد:بیا تو عزیز!بیست سال است که برای ورود به خانه خودت در میزنی .

مرد دستش را بر چهارچوب در تکیه داد ، دو پله ورودی به هشتی را پشت سر گذاشت و وارد حیاط شد.

مرشد با آب پاش از حوض وسط حیاط آب بر می داشت ، به باغچه ها آب می داد و گهگاه کف حیاط را هم نمدار می کرد .

مرد سلام کرد و بی خوش وبش به سمت ایوان رفت.

مرشد گفت :با چهل سال سن مثل پیرمرد های شصت هفتاد ساله قدم بر می داری.

و وقتی حال و روز غیر عادی مرد را دید ،آب پاش را زمین گذاشت ، دستهای خیسش را تکان داد و گفت :نه ، مثل این همیشه نیستی .

مرد بر لبه ایوان نشست و به بساط سماور و چای و میوه ای که مرشد در ایوان چیده بود ، خیره ماند:درست می شوم.یک لیوان آب و چند دقیقه اختلاط با تو همه چیز را سامان می دهد .

مرشد ، سینی را از روی کاسه سفالی آبی رنگ برداشت و کاسه را دو دستی به دست مرد داد :

- این هم عرق بید مشک و یخ. تا نگویی که با هم عرق نخوردیم.

مرد کاسه را گرفت ، تا نیمه آن را یک نفس سر کشید و حرارت درونیش را با بازدمی عمیق بیرون ریخت :سلام بر جگر عطشناک حسین.

مرشد بر لبه ی ایوان نشست و گفت:خب حالا بگو که چرا مثل همیشه نیستی .

مرد گفت:هستم .می شوم.

مرشد گفت :نیستی و نمی شوی .اتفاقی غریب رخ داده است که در تمام بیست سال گذشته بی سابقه بوده است.من هر گز تو را اینچنین آشفته و نابسامان ندیدم.

مرد گفت : من اگر هم بخواهم نمی توانم چیزی را از تو پنهان کنم ولی ...

- ولی چی؟

- راستش اول خودم باید بفهمم که چه بلایی سرم آمده است. خودم را جمع کنم و ذهنم را و دلم را تا ببینم... .

- هرچه هست بریز وسط .با هم جمع می کنیم.

- به آدم تیر خورده می مانم .تیر غیب . که آدم نمی فهمد از کجا می آید ، به کجا می خورد و با آدم چه می کند.

مرشد خود را به کنار سماور کشاند :هی که ماجرا را معما تر می کنی.

مرد گفت :من معمایش نمی کنم . برای خودم معما ست . پیچیده است . من چهل سال بدون زن زندگی کرده ام.بیست سالش را که تو شاهدی .نلغزیده ام .خم به ابرو نیاورده ام . به زنی نگاه چپ نکرده ام . کرده ام ؟

مرشد چای را رو به روی مرد گذاشت:لازم نیست خودت به من معرفی کنی .بهتر از خودت می شناسمت . قصه را بگو.

- باور می کنی که یک جفت چشم مرا اینچنین در مانده کرده باشد؟

- باور می کنم . هم شهد و هم زهر چشم را چشیده ام من می فهمم که یک نگاه با خان و مان آدم چه می کند.

- پس من دیگر چه بگویم وقتی که تو خود شناسای این دردی ؟!

- کجا ؟کی و چگونه واقعه رخ داد؟

- هم الان . همین لحظاتی پیش ، از پیچ کوچه اصلی که گذشتم ، یک جفت چشم زنانه مرا زمین زد .کل ماجرا همین است.

مرشد کفش هایش را در آورد و چهار زانو ، چشم در چشم مقابل مرد نشست .

- چادرش چه رنگ بود؟

- ندیدم.

- سن و سالش چقدر چقدر بود ؟

- نسنجیدم.

- از او غیر از آن دو چشم ، دیگر چه به خاطر داری ؟

- هیچ.

- چشمها درشت نبودند؟

- چرا به گمانم .

- سیاه نبودند؟

- چرا به گمانم.

- با مژگانی سیاه و بلند

- آری چنان بود که تو می گویی.

- پس غم به دل راه مده.

- چرا؟

- می شناسمش.

- از کجا؟

- مشکل حل شدنی است.

- چگونه؟

- با وساطت من.

- باورم نمی شود.

- چند ماه دیگر باورت می شود.

- تو را به خدا توضیح بده.

- آن زن را می شناسم . مطلقه است .تازه از شوی خود جدا شده ، کافیست که تا سر آمدن عده اش تحمل کنی و آنگاه او را به عقد خویش در آوری .جلب موافقتش با من.

مرد از جا نیم خیز شد و بر زانو نشست.اجازه می دهی که پایت را ببوسم؟

مرشد او را به زمین نشاند،دست بر شانه اش گذاشت و گفت :

- خجالت بکش مرد !این کمترین وظیفه در وادی رفاقت است.

***

مرشد ، خطبه عقد را که خواند ، دست زن را از آستین پوشیده اش گرفت ، در دستهای مرد گذاشت و گفت:

- زندگی تان به کام ، خوشبخت باشید . بر قرار بمانید.

و از زن پرسید :خیالم راحت باشد؟

زن زیر لب گفت :بله ، امید وارم.

و از مرد پرسید :اجازه مرخصی هست؟

مرد ، حرفی برای گفتن پیدا نکرد.از جا بلند شد ،مرشد را سخت در آغوش فشرد و شانه های او را بوسید.

وقتی مرشد بیرون رفت و زن و مرد تنها ماندند ،مرد تازه مجال پیدا کرد که چشمها و چهره زن را خوب سیاحت کند.

چشمها همان چشم ها بود در زیر چتری از مژگانی سیاه ،بلند ، مرتب و پیوسته ،با یک تفاوت عظیم با آنچه که مرد ، پیش از این دیده بود .تفاوتی که به هیچ روی پوشاندنی و انکار کردنی نبود.و آن غمی سنگین بود که بر چشمها سایه انداخته بود.

زن ، اگر چه نشسته بود ، رعنایی اش به چشم می آمد. صورتی نه گرد و نه چندان کشیده داشت با پوستی سفید که لطافتش از فاصله ای که مرد نشسته بود بی نیاز به هیچ تماسی محسوس بود.

همه اجزاء صورت زن انگار که با دقت و وسواسی کم نظیر طراحی شده بود ،چشم و ابرو ،دماغ،لبها،چانه و حتی طرز قرار گرفتن چند رشته مویی که از زیر شال آبی رنگ زن بیرون خزیده بود و بر گونه ها نشسته بود .

اجزاء صورت اگر چه همگی زیبا بودند اما هیچکدام بازار چشمها را کساد نمی کردند .و بلکه به عکس انگار آمده بودند تا محوطه اطراف چشم ها را زینت بخشند .انگار ماموریت داشتند که بر تجلی بیشتر چشمها بیفزایند.

اما این سایه سنگین غم ،غمی که در چشمها و نگاه زن بود همه زیباییهارا تحت شعاع قرار میداد.

زن اگر چه هنوز نگاه از زمین و دستهای به هم پیوسته خود بر نداشته بود _و چه ظریف و کشیده و خوش ترکیب بود این دستها_اما غم و اندوهی که در دریای چشم ها موج می زد ،فضای اتاق را متاثر می کرد .

مرد گفت:انگار راضی نبودید به این وصلت .

زن زیر لب پاسخ داد:راضی شدم.

مرد گفت :ولی دلتان هنوز راضی نیست .

زن گفت :دل من چه کاره است؟چیزی که شمارا مجذوب کرد چشمهای من بود که اینک در اختیار شماست .

مرد گفت : جوری حرف میزنید که انگار به اسیری آمده اید .

زن گفت:من به اختیار خود آمدم.

مرد گفت: مرشد گفته بود که موافقتتان را جلب می کند. من دوست ندارم...

زن حرفش را برید:یقین کنید که بی موافقت من این کار شکل نمی گرفت.

مرد گفت:ولی احساسم به من می گوید که بک جای کار گیر دارد.

نمی از اشک در چشمهای زن نشست و با بغض نهفته و خفیف گفت:

نمی توانید ادعا کنید که من اظهار نا رضایتی کردم.

مرد با تعجب پرسید:

-ادعا؟!در مقابل چه کسی؟!

زن احساس کرد که حرف بیجایی زده است .سعی کرد که جبران کند ،با لبخند ساختگی گفت:چیزی را چند ماه پیش آرزو کرده اید ،و الان به آن رسیده اید .به دنبال کشف چیز دیگری نباشید.

مرد،کلافه بلند شد.این طور نیست .من که مجسمه نمی خواستم.

زن با تضرع و التماس گفت :من مجسمه نیستم.قول میدهم که نباشم .مرا برنگردانید.

مرد پرسید :به کجا؟

زن سکوت کرد.

مرد دوباره پرسید :گفتم به کجا؟

زن همچنان با بغز گفت:من قول داده ام که پیشتان بمانم .و می مانم .تا هر وقت که دل شما بخواهد.

مرد گفت:پس دل خودت چی؟

زن گفت: به دل من کار نداشته باشید.

مرد ،پشت به زن نشست و گفت:تا نفهمم که پشت این ماجرا چه خبر است،نگاهتان نمی کنم. زن ، ناگهان بغزش ترکید و صدای گریه اش فضای اتاق را پر کرد .

مرد همچنان پشت به زن در سکوتی حیرت آور نشسته بود.

زن در میان گریه گفت:اگر بگویم قول می دهید که نگاهتان را از من نگیرید .

بغض بر گلوی مرد چنگ انداخت .

زیر لب گفت:قول می دهم.

زن گفت :و به مرشد چیزی نگویید؟

مرد با تردید و حیرت گفت:قول میدهم.

زن گفت:من زن مرشد بودم آن وقت که شما مرا در پیچ کوچه دیدید.

مرد بی اختیار صیحه ای از عمق گلو کشید :نه ،این غیر ممکن است.

زن ادامه داد:اما فقط زنش نبودم . عاشق و معشوقش بودم،مریدش بودم و...هستم.بیشتر از سابق.

مرد فریاد زد :بقیه اش را نمی خواهم بشنوم .

زن اما ادامه داد:مرشد وقتی دید که شما گرفتار من شده اید،همان روز بعد از رفتن شما طلاقم داد،تا حق رفاقتش را ادا کند.

بغض مرد ترکید و صدای گریه سنگین و مردانه اش بر صدای زن ،سایه انداخت.فضای اتاق از ضجه و مویه انباشته شد.

زن در میان هق هق گریه گفت:چه عذابی کشیدیم هر دوی ما در این چند روز.

و مرد در میان هق هق گریه گفت:فکر می کردم عذاب را فقط من می کشم در حسرت و فراق آن چشمها.

زن گفت:من گریه نمی کردم که جگر مرشد را آتش نزنم و مرشد به من نگاه نمی کرد تا پایش نلغزد در جاده این تصمیم.

مرد همچنان که پشت به زن داشت ،آرام دست در جیبش برد و چاقوی قلم تراشش را بیرون آورد.

زن دست مرد و بیرون آوردن چاقو را دید و هولی غریب در دلش افتاد.

مرد شانه اش از گریه می لرزید ،چاقو را باز کرد و تیغه بران درخشان آن را به سمت صورت خودش برد.

زن احساس کرد که مرد می خواهد تیزی درخشش چاقو را از نزدیک ببیند و نفهمید که چرا.

ناگهان صدای گریه مرد سخت تر از پیش در فضا طنین انداخت.

زن ،حرکت و جابه جایی مرد را دید و خطی که ناگهان با نوک چاقوبر چشم هایش کشید و خونی که از گوشه چشمش جاری شد.

زن از وحشت جیغ کشید و چشم های خود را گرفت .

مرد گفت:

-به مرشد بگو این جزای کسی است که به ناموس رفیقش چشم بدوزد.

زن احساس کرد با این وضع ،ابدا روی دیدن مرشد را ندارد.

یاد قول خودش به مرشد و یاد قول مرد به او .

همچنان با چشم های بسته گفت :شما به من قول دادید...

مرد گفت :قول دادم که نگاهم را از شما نگیرم .نمی گیرم .این نگاه من است تقدیم به شما و مرشد.

***

زن در چشم به هم زدنی از پیچ کوچه گذشت و فقط تصویر دو چشم بود که هم چنان در نگاه مرد باقی ماند.

مرد، راه آمده را بازگشت و ترجیح داد که مرشد چشم انتظار بماند تا وقوع حادثه ای شرم آگین را از چشم های او بخواند.

***خسته عشق***

تو نمي دانستي

چشم در برابر چشم

خسته عشق